Pinaka-PAYAT in town!

Mamimiss mo lang naman ako kapag may KAILANGAN ka eh.

Tue, 21 May 2013 19:30:23 +1000

Punta kang Tsamu?

Tue, 21 May 2013 13:36:55 +1000

Baka hindi. May ibang lakad kasi ako nun e. :(

payakapiyakin: Namiss ko tong dalawang toooo! #binatangpayat...

Tue, 21 May 2013 13:35:49 +1000

payakapiyakin:

Namiss ko tong dalawang toooo! #binatangpayat @leipuruganan ❤👍

Nastolen pa ako sa first pic. Haha. Kahapon toh habang naghihintay sa may Cashier’s Office sa school.

ATTENTION SA MGA TAGA-PAMPANGA

Tue, 21 May 2013 13:28:00 +1000

Sino po pwede ko makasama sa SM Pampanga mamaya? Para kasing kailangan ko na talaga makabili ng sapatos. Wala naman kasi ako pwede makasama dito. Ayun. Hehe. TA niyo po ako kung pwede? Salamat ng marami! :)

Me smiling in front of camera...

Tue, 21 May 2013 13:20:00 +1000

Expectation:

—

Reality:

Imbes sa text bumabati ng GOOD MORNING, dito nalang sa Tumblr.

Tue, 21 May 2013 12:58:00 +1000

Kuya morning sa kuya kong kalbo.

Tue, 21 May 2013 12:48:08 +1000

Good morning Russel! :) Hindi na kalbo si Kuya oy. Haha

Just woke up. Good morning!~ Ang lakas ng kulog dito. :|

Tue, 21 May 2013 11:49:38 +1000

Just woke up. Good morning!~ Ang lakas ng kulog dito. :|

RF: Kapag nakikita ko yung hashtag WD, nababasa ko as "WIDI" matik yun! Shunga lang?!

Tue, 21 May 2013 01:04:40 +1000

HAHAHAHAHAHAH!

yourleadingman: Seloso akong tao. Kahit na kaibigan o syota pa yan. Ayoko ng mas nagiging close pa...

Mon, 20 May 2013 23:53:15 +1000

yourleadingman:

Seloso akong tao. Kahit na kaibigan o syota pa yan. Ayoko ng mas nagiging close pa siya iba kesa sa akin tapos sa huli makakalimutan na niya ako. Ayoko ng iniiwan ako.

HINDI MO KAILANGANG MAGPA-IMPRESS SA TAONG MADALING MAKA-APPRECIATE

Mon, 20 May 2013 22:48:16 +1000

Hindi mo na kailangang sumuka ng dugo habang nagtatumbling. Hindi mo na kailangang magpakadapa at ipangsakalan ang nguso mong singganda ng labi ng kay Angelina Jolie. Hindi mo na kailangang magpatihulog sa escalator lalo na kung alam mong paakyat naman ito. HIndi mo na kailangang lumuha ng gatimba. Hindi mo na kailangang sumigaw ng “IPIS!” lalo na kung alam mong salagubang naman pala ‘yung lumilipad na insekto na ‘yon. Hindi mo na kailangang ngumuya ng bubog at lumunok ng pako habang nasayaw ng Gentleman. Hindi mo na kailangang pumasok at salubungin ang sandamakmak na taong papalabas sa isang exit door. At higit sa lahat, hindi mo na kailangan magpapansin.

Sa mga bagay na ginagawa mo, maliit man o malaki, iisa lang din ang timbang niyan lalo na sa mata ng taong marunong umappreciate. Hindi mo na kailangang gumawa ng kung ano-anong gimik para lang makita niya yung effort na ibinuhos mo para maaccomplish ang isang bagay. Hindi mo kailangang “may patunayan” ka sa kanila lalo na’t alam sa sarili mo na ginawa mo na ang lahat ng makakaya mo. Sa mata ng mga taong binibigyang halaga ang mga simpleng bagay na ginagawa mo para sa kanila, kahit sinliit pa ng langgam yan, papasalamatan ka pa nila. Hindi naman kasi dapat sinusukat yun kung gaano kabigat o gaano kagaan. Ang mahalaga may naitulong ka o may naibahagi ka para sa isang tao. Kung totoong naaappreciate ka nila, hindi na nila kailangang magdemand pa dahil sa kahit na katiting na pabor na ibibigay mo eh tatanggapin nila at papasalamatan ka nila ng buong-buo. Minsan kasi hindi naman dapat padamihan ng accomplishments, minsan kailangan din yung may tatanggap ng maluwag sa kanilang mga puso yung bagay na iooffer mo para sa kanila. Kung tunay na malaga ka sa kanila, kahit na sa simpleng effort, basta ppinagbuhusan mo ng pagod at panahon, maaappreciate nila ‘yon. Kung hindi man, sadyang may mga tao lang na hindi alam ang kahalagahan sa salitang ‘effort’ at ‘value’.

Reblog kasi bagong gupit ako. Bow.

Sun, 19 May 2013 22:34:58 +1000

Reblog kasi bagong gupit ako. Bow.

BAKIT NGA BA AKO NANDIRITO?

Sun, 19 May 2013 22:02:40 +1000

Sa mundong talamak sa mga social networking sites ang pagpopost ng mga WeChat ids nila, heto ako ngayon nag-iisa. Naglalakbay sa gitna ng dilim. Lagi nalang akong nadarapa ngunit heto’t bumabangon pa rin. Ang galing kong kumanta diba? Bukod sa pagkanta ko ng Aegis song, pilit ko ding iniisip kung ano nga ba ang ginagawa ko dito sa website na ito. Bakit nga ba ako nandirito?

Sa totoo lang, ako mismo, hindi ko alam. Hindi naman kasi ako mahilig magbasa tulad ng iba. Hindi rin naman ako magaling sa subjects involving writing. Pero bakit pagdating dito sa Tumblr eh ang dami kong nasasabi, ang dami kong naibabahagi, at ang dami kong naikukwento. Siguro kasi sa English subjects madalas may Technical Writing. Eh I’m so dumb pa naman when it comes to speaking in English because you know, I’m a Filipino so dapat mas magaling akong magtagalog. Siguro kung singgaling ko lang si Bob Ong sa pagsusulat? O sintaas lang ng karisma at sex appeal ni israelmekaniko yung sakin, malamang I would spend my lifetime writing. Nakakatawa lang isipin na sa kabobohang taglay ng utak ko, eh nagagawa kong makapagsulat ng mga kagaya nito— mga walang kwentang post. Pero syempre, ang hipokrito ko naman kung sasabihin ko na kailanma’y never akong naging proud sa mga ‘to. Aba, hindi naman talaga biro ang magblog ng kung anong laman ng isip mo. Yung iba kasi natatakot na mahusgahan lang. To think na tamad naman talagang magbasa ang karamihan dito. Yung iba naman sadyang … tinatamad lang magtype sa mga keyboards nila. Tapos yung environment pa dito iba. Extraordinary. Parang seasons lang, iba-iba. Minsan masayang magbasa, minsan nakakatuwa na may nakakausap ka, at madalas may away. O diba, mistulang boxing ring ‘tong site na ‘to.

Pero sa tingin ko, I was destined to become a writer. Not literally to write a novel pero para isulat dito yung legacy ko para sa sarili ko. Na minsan, nakapagsulat ako ng mga emosyon na hindi kayang i-express ng iba. Na minsan, nakapagpost ako dito ng mga bagay na kailanma’y hindi kayang tumbasan ng ilang libong likes. Na minsan, minahal ko yung sarili ko dahil sa angkin kong kasipagan sa pagpindot ng keyboard ng netbook ko. Tama si Kuya Cris, “Blog lang nang blog.” Kasi hangga’t nandito kaming mga TUNAY NA BLOGGERS, mananatili itong BLOG SITE. Website na puno ng magagandang susulatin. Website na punong-puno ng katalinuhan, at website na magbibigay ngiti sa bawat labi at pungay sa bawat mata ng taong makakabasa ng mga posts sa dashboard na ito. Ngayon alam ko na kung bakit ako nandirito. Siguro para ipaalam sa mundo na kailangan ko nang ipublish ang napakahabang post na ito. Salamat David Karp.

Di na ako kalbo. Hahahaha! :P

Sun, 19 May 2013 17:39:00 +1000

Di na ako kalbo. Hahahaha! :P

DAMI MO PONG ALAM. SB!

Sun, 19 May 2013 14:00:59 +1000

martinutootin replied to your post: WECHAT?

bitter ka lang kasi wala ka! hahahaha tse

WECHAT?

Sun, 19 May 2013 13:50:55 +1000

Ano yun? Nakakain ba yun? Kung oo, masarap?

Papakalbo ka na naman po kuya? Hahaha

Sun, 19 May 2013 13:33:50 +1000

~~OPO~~ HINDI PO, MOHAWK NA! YEHEYY!

Le kagigising face. Good morning!~

Sun, 19 May 2013 12:18:24 +1000

Le kagigising face. Good morning!~

Gising pa si kalbo :)

Sun, 19 May 2013 03:26:48 +1000

Gising pa si kalbo :)

nagpakalbo ka ba ulit? bakit parang di na tumubo yung buhok mo. :(

Sun, 19 May 2013 02:20:19 +1000

ANG HABA NA NGA PO EH. YEHEEEEEYYYY!